Nadzieja

Szukałam jej w głębi swojego serca, w przechodniu, w wietrze i na parapecie… Kwiaty, drzewa i deszcz wydawały się właściwe, żeby mi ją dać. Stonoga przebiegająca nieopodal miała jej pod dostatkiem i żuk, który przecinał jej drogę również. Natura i jej piękno, każdym swoim małym cudem pokazywała, że warto patrzeć na świat z ciekawością... Wszystko wokół wołało, że warto żyć i cieszyć się ze wszystkiego. Wszystko wręcz nawoływało do tego bym szła, krok po koku w miejsca mi nieznane. Z radością i oczekiwaniem na nowe i nieodgadnione... Czy zatem umiałam obudzić w sobie tyle odwagi, by przejść transformację? Czy wystarczyło dostrzec w świecie piękno i powab, by zachłysnąć się tym i pobiec, iść, maszerować lub podskakiwać w stronę światła i własnych celów? Czy nadzieja, która otoczyła mnie swoim ulotny podmuchem mogła zostać ze mną na dłużej? Wzięłam głęboki oddech i zimne powietrze poranka wypełniło moje wnętrze. Wzięłam kolejny, a świat zaczął wirować w takt muzyki, którą grało moje serce... Zamknęłam oczy i poddałam się chłodnemu powiewowi i temu co we mnie iskrzyło. Melodia duszy układała się w symfonie i pozwalała na doznania niekończącej się przepływającej energii, która igrała ze mną... Raz po raz pojawiając się w różnych częściach ciała. Po chwili wydobywała się na zewnątrz i ledwo muskała i uciekała spłoszona jak nastoletnia zakochana dziewczyna, składająca całusy na policzku ukochanego. Innym razem przenikała w nieopisany sposób głębię mojego jestestwa dając uczucie obezwładniającego połączenia...

Kolejny wdech pogłębiał doznanie i dodawał otuchy oraz poczucia, że wszystko to co dzieje się w chwili obecnej jest właściwe i właśnie takie jakie powinno być...

Czasem sytuacje życiowe powodują, że czujemy się zagubieni, nie wiemy gdzie zmierzamy. Kulimy się w sobie, zamykamy się na nowe doświadczenia, stoimy w miejscu. Zapominamy o tym kim jesteśmy, gdzie zmierzamy... Czasami potrzebujemy nadziei, by ruszyć z miejsca. Potrzebujemy nakreślić cel i iść krok po kroku w stronę jego realizacji.