Samotność 2

...Kolejna drzemka w telefonie daje mi możliwość pozostania jeszcze dłużej w łóżku. Nie muszę mierzyć się z rzeczywistością, która mnie przerasta, która mnie męczy i powoduje, że nie widzę sensu życia. Celem samym w sobie nie może być przeżycie w ten sam sposób kolejnego dnia. Celem powinno być coś więcej... Wstaję, jest późno i znowu mam wyrzuty sumienia, że nie zdążę ze wszystkim... że zawiodę. Dzieci nerwowo spoglądają na mnie i na godzinę. Jeszcze zostało śniadanie, jeszcze jakiś podpis na zgodzie na wychodzenie samej ze szkoły. Drugiego śniadania znowu nie dostają. Naszemu porankowi towarzyszy pośpiech... Pośpiech niczym członek rodziny, zagląda do kuchni, siada przy stole i stoi w korytarzu, pogania... Gdzie są jakieś drobne na drożdżówkę. Są... za kwadrans ósma a my wychodzimy z domu, znowu spóźnione... Wyrzuty sumienia zasłaniam uśmiechem i bagatelizowaniem całej sytuacji, ale wiem, że znowu poległam. Dzieci są zdenerwowane, bo nie chcą się tłumaczyć... Rozumiem ich. Rozumiem, że mają pretensje. Znowu nie potrafiłam sprostać temu światu i jego wymaganiom. Poczucie winy sprawia, że uroczyście przysięgam, że jutro będzie inaczej... że wstanę z pierwszym budzikiem, że będę bardziej zorganizowana, poukładana. Oszukuję się, chociaż w tym właśnie momencie bardzo chcę w to wierzyć, chcę wierzyć, że samotność która jest we mnie nie tylko ustąpi czemuś innemu, ale jeszcze sprawi, że moje życie nabierze sensu... Tylko, że tak się nie dzieje... kolejny dzień przyciskam drzemkę i zasypiam nie mogąc podnieść głowy... byle 5 minut przedłużyć ten stan, w którym nic nie muszę, niczego...

Bardzo często zmagamy się z brakiem celu, sensu życia... Nie widzimy jak możemy zmienić tą sytuację. A tkwienie w niej powoduje, że mamy coraz mniej sił. Nie wiemy co nas cieszy, jakie/jacy jesteśmy, gdzie zmierzamy. Istniejemy, jesteśmy, ale tak jakby nas nie było…Nakreślenie celu na każdym etapie życia jest najważniejsze, a jego stopniowa realizacja powoduje, że nabieramy sił.